XEROX POEM

From Mark Sonnenfeld, USA

UNDERGROUND GARAGE POEM

From Mark Sonnenfeld, USA

ZALOP envelope for Cheryl

Like GOTIJ, ZALOP is an invented word, proposed by Cheryl Penn and Ruud Janssen

TE DEUM

Small painted envelope I made after listening to the TE DEUM composed by Arvo Part
Mailed to Margaret Founds in the USA

SPINNING WHEEL

Collage and painting for Mark Sonnenfeld, USA, based on a song by Blood,Sweat and Tears

3 voices

Small Automatic Love Poem in 3 voices

(43 days and nights after she left)

for Simonne Pauwels

BUZZ

River Blue River Red

the colors of the night are in your bed

TARANTINO

River Dry River Wet

the colors of the day are in the way you cry

GUIDO

River Brown River Green

oh how I miss the colors of her eyes in my bed.

Guido Vermeulen

June 11, 2012

WAVES

Artist photo book by Wilma Duguay,
Canada
around a poem on the sea
by John Masefield

For more info on this English poet:
http://en.wikipedia.org/wiki/John_Masefield

BIZARRE CITIES 1 - 8

The eight issues of the collaborative art magazine “Bizarre Cities” which appeared so far since 2000 are now also visible in electronic form. Enjoy. They can be seen and downloaded from this blog.

Best regards, Mailworks@Bruxelles.

http://mailworks.blogspot.be/

GUILTY FINGERS

Collaborative artist book
between
John Bennett,
Blaster Al Ackermann,
Jean Kusina,
Tammy Kinsey,
Ben Bennett
C. Mehrl Bennett
Sheila Murphy

(a selection of pages)

Meta Networkers in Spirit

Collaborative artist book between John M Bennett and Ruggero Maggi

CHEW SUIT

Artist book from John M Bennett
and Mc Murtagh

Shadows of red and black

Shadows of red and black

are gambling with the light

like little children they beg

for some small candy dropping

from the sun in the lap of time.

How to grow up when you are a shadow?

Is a question they ask not.

They prefer to play with feathers dark,

imagine they can fly as larks

far away from mum and dad

to live with white horses wild,

some lizards and iguanas 2

but their shadows tie them to the ground.

Guido Vermeulen

June 2012

Poem around art by Karin Greenwood

DALIA and Liza

Poem by Liza Leyla, Belgium
in Spanish and translated into
English by Liza
Around an art work installation
by Dalia Khamissi

The art of writing a letter

From Lindsay Mc Vicar, Canada

THE BEGGAR’s APPEAL

BEDELBEDE

Zij presenteert zich het allerliefst als ultiem en petieterig slachtlam

terwijl zij haar schattige hond onverbiddelijk de grond instampt.

De zwakke inboorling begraaft zij in de put van haar linkse verwensingen

met de zekere trefzekerheid van met haast geslepen, dus aanstonds versleten diamanten.

De levensles die zij onderwijst is zoiets als een ondergegraven openbaring,

een beeld van een leugen op het hete canvas van haar ingeslapen lepe loopse tong.

Wat zij zegt met ijver en met kwijl in de nacht van de confronterende middag

sterft lijdzaam in het verminkte geheugen van onze wederzijdse conversaties.

Op het vlakke draagvlak van uitgestelde tijd leest zij steeds opnieuw en vlot

een heiligverklaard boek met het gemak van een goedgekeurd hypocriet genot.

Ik schilder haar zwarte lichaam op het witte doek met onderkoelde woede,

de kelder is zo voortvluchtig en heel eng dat zij verdampt in loze boze klanken.

Een engel in een ander land vraagt zich terecht af in de luwte van een berustend hemellichaam

hoeveel keren zij haar moederkoek vermoordde omwille van zinnenloos plezier en lust vermomd als haat?

Hoeveel druppels melk heeft zij geofferd met haar vergulden tepels

aan het uitgeputte wolvenjong in de klem van wraak en zwaard?

Wie schuilt nu echt in de opengesperde snuit van storende verstoting?

We weten het niet echt! Of we weten het wel maar durven het niet zeggen!!

Want wat zij ook beweert, is gesteriliseerd en hopeloos begraven

in het verlaten hol van moeder alcohol, de moeder die zij niet (h)erkent.

De groeven in mijn ogen kijken lijdzaam toe op elke vrijjdag

naar haar V of Wreedzaam lijk op de hoek van iedere vissengraat.

Ik post mijn bedelbrief voor vergeving met enige gretige verlegenheid en een gemis aan kwaad

naar de meer dan redelijke vergeetput in mijn eigen geweigerde, dus razend vergeten straat.

GV

Juni 2012

The order and disorder of visual poetry

From Ruggero Maggi, Italy

The time of witches

lieve Simonne,




Onze tijd is deze !


HEKSENTIJD




Ik meet de tijd af
aan de stilstand of de vooruitgang
van bestaande of ontbrekende weeswolken
omdat dit haast een onmogelijke oefening is.
Dus, tijd bestaat niet echt
of kan je niet insluiten in sobere longen of
in het makke keurslijf van opgedrongen spijt of schuldbesef.


In de woelgang van de opgelegde zonde klinkt de woede van een schreeuw
haast even onvoorspelbaar en bedreigend
als de roep van het verdwaalde landschap,
als de bevroren stilstand van een gebroken weg
in een rood geblakerd korenveld, in het graan van het twijfelende zwijgen.


Het dorp verkracht de stad en niet omgekeerd!
Zo leggen vele bomen uit, gerooid voor en door de tractor van de boer.
De eenzame beer in het café drinkt een onsmakelijk pilsje tot hij plots buitensnelt
om zijn parkeerschijf te verschuiven voor alweer twee uur van onbetaalbare
wolkenstilte.


Mijn bevroren schouderbout is erg pijnlijk
maar niet zo dodelijk zelfverzekerd als de ingeplante zetpil
in mijn hoofd van een veelvoud aan holle regeringsmededelingen.


Het ergste verlies is niet die van een aftakelende geliefde
maar het zieltogen van de opgeslagen humor in een uitdovende stem.
Gelukkig is er nog het springende wipvogeltje
op het uiteinde van wederzijdse tongen,
de achtergelaten veertjes klevend aan de huig
terwijl hij hijgend stijgt om de wolken te vervoegen,
terwijl zij met de duidelijkheid van riet bekrachtigd:


Ik ben de donderslag op donderdag.
Jij bent de bliksem in het ingeslapen oog.
Hij is de aarden weg die onvindbaar is op stafkaarten.
Wij zijn de wolkenspiegels in het maanwater op een maandag.
Jullie zijn de luchtbellen van geboren onschuld.
Zij zijn de regendruppels hangend aan een huiverend plafond.


Ik peuter duizelig uit mijn neus de peuters
van de liefde voor het immer zuinige zijn.


Droefheid, lief, is geen wolkje of spatje op je witte jurk
want werd ooit zeer vakkundig opgeslokt en weg gewassen
door de wijze heksen in helaas nu verdwenen bossen.


De shaduw, oh de schaduw
leunend, duwend, spuwend
op ons hemeltergend bestaan.


GV
voor SP
Juni 2012

ABOUT SEASONS

Large painted envelope based on a poem by LUCEBERT, mailed to Liza Leyla.

SEASONS

Over the stately constellations of doom

Hunger Heat Thirst and Cold

liana games bloom our bodies

So, old knowledge dies slowly while

scales of snakes rustly snow

The door closes, the door opens when

from a man’s shadow Winter is born while

from a woman’s shadow is born Summertime

So, in such a way, all dead bodies

slowly die.

LUCEBERT (1924-1994)

a poet from The Netherlands, belonging to the COBRA and Fifties Movement

English translation and adaptation by Guido Vermeulen, June 2012

5^th version

More info on Lucebert:

http://en.wikipedia.org/wiki/Lucebert

KYLIX

Postcard forwarded by Meg Taney Founds, USA

AND linked by herself with a quote by Rainer Maria RILKE

The large capital D

that begins Duration..

The always approaching

grips takes them again

as a joke ...

A mail art dream

A MAIL ART DREAM

I am boarding a train, traveling from city to city. On the road other artists join us and we decide to alter the train into a collective art piece,

We are altering the train on a permanent base, constructing, deconstructing and reconstructing again.

We use wood, paper, metal, paint, all kind of tools.

On a certain moment the benches are nailed to the ceiling and we start painting the floor.

Then the benches go down again but we change the whole composition.

We are not sitting row by row anymore but in squares, circles, ovals, triangles.

In several connecting wagons we make our own maze.

New people board the train with new ideas and we change everything again.

We are not freezed in the past or in existing patterns or frameworks.

We have so much fun.

I hear one of Lavona’s grandchildren telling everybody: ART IS FUN.

(Oh, is she on the train 2?!)

Yes, we are all the living proof of that!

Where does this journey goes?

To the mail art village!

We arrive in a strange old village where people all wear clothes of the 18^th centry and are reading mail art letters.

Where is your archive? I ask 2 old ladies.

Lady 1:

That’s the well behind us. It is a mail art well. It is full of art and letters we have received the last 250 years.

Lady 2:

It is a wonder well. It is also our Po Box. We drop in our own mail art and the earth takes care of transportation and destination.

They surface in other wells all over the planet.

Me:

Really?

The ladies in unison:

Yes, Make a well in your own garden or in your own village. You’ll see!

Me:

What about the post office?

Lady 1:

After the last privatization mailing art became outlawed and nobody or only a few people used the private service, so it closed.

Lady 2:

That’s why some us came up with the idea of the wells and it worked!

Lady 1:

We have several wells in the village. This is the Ray Johnson well, we have a Cavellini well.

2 giant African heads are popping from the houses and oracle:

Don’t forget the Cryptic one, the male giant head says.

The Carla Cryptic one, the femail giant head adds.

Me:

Are you from South Africa?

The giants in unison:

Are you nuts, we are from old Madagascar!

Me:

ARAHABA

They:

SALAMA

The 2 Ladies:

Oh you speak the language of the well well.

Me:

But that’s Malgache!

The giants:

We are the protectors of the wells and this mail art village.

Me:

I must be dreaming again or I am in paradise.

Can I ask for political asylum here?

Lady 1:

We don’t have such stupid procedures here!

Lady 2:

Just do some mail art and you are part of our village.

Me to the other passengers of the train:

Come on, let’s all do this!

The first who respond and act positively are my 2 cats who jump inside the well to play with all the mail art.

Me:

Buzz and Tarantino, where do you come from?

I do not remember taking them with me on the train but there they are.

The giants are smiling. The old ladies are making purring noises 2 to encourage the 2 male cats.

Everybody is applauding. The applause gets stronger and stronger and

I wake up from the noise, in bed and in Brussels and I have the mail art blues.

Guido Vermeulen, June 2012

From Art like Art, USA

THE DARK BIRD WHISPERS: HAVE YOU UNDERSTOOD
HOW ONLY THE GUILTY CAN BE TRULY GOOD!


Fragment of a poem by Delmore Schwartz: He who excuses himself also accuses himself
(Last and Lost Poems)

Tree Haiku

From Miche Art Universalis, Belgium

GURE AVONDWIND
HUIVEREN DE BOOMSTAMMEN
IN EEN BLAUW SCHIJNSEL

From Patrizia Tictac, Germany and Serse Luigeti, Italy
artistamps and postcard inspired by the Mona Lisa, Ray Johnson and Cavellini

VISPO face A and B

From Patrizia Tictac, Germany

CROW HAIKU

From Jessica Siemens, Canada

around a Haiku by BASHO

On a withered branch
a crow has settled
nightfall in autumn

Trees speak tree like children speak child

Woodcut prints fom Emilio Carrasco that I linked with a poem on TREES by Jacques Prévert (from his collection Histories)

LES ARBRES PARLENT ARBRE
COMME LES ENFANTS PARLENT ENFANT

QUAND UN ENFANT DE FEMME ET D’HOMME
ADRESSE LA PAROLE A UN ARBRE
L’ARBRE REPOND
L’ENFANT L’ENTEND
PLUS TARD L’ENFANT
PARLE ARBORICULTURE
AVEC SES MAITRES ET SES PARENTS
IL N’ENTEND PLUS LA VOIX DES ARBRES
IL N’ENTEND PLUS LEUR CHANSON DANS LE VENT

Poetry on a barn in Zonnebeke

From Jan Theuninck, Belgium

(poem against world war 1)

Artist book on MUSIC

From Sue Hobbs, South Africa